Bidsprinkaan... er bestaan verschillende stijlen die dit diertje als inspiratie hebben.
De bekenste zijn de afdelingen afkomstig van Wang Lang (17e eeuw). Over deze persoon gaan verschillende verhalen de ronde. Waar we wel zeker van kunnen zijn, is dat hij een systeem ontwikkelde dat zeer effectief was tegen het shaolinsysteem van die periode. Hij was reeds verschillende malen verslagen door shaolin-leerlingen tot hij een bidsprinkaan zag vechten met een groter insect en won. Hi was hier zo van onder de indruk dat hij dit diertje ging bestuderen. Hiervan nam hij verschillende zaken op in zijn vechtmethode, waaronder de befaamde bidsprinkaanhand. Ook voegde hij er nog andere elementen bij van methodes die hij al kende, waaronder aap.
Zijn leerlingen splitste deze methode echter op in verschillende takken die elk hun nadruk leggen op andere zaken. En uit die vertakkingen zijn dan nog eens enkele andere tevoorschijn gekomen. Maar men zou steeds terug moeten uitkomen bij Wang Lang.
Onder deze vormen vinden we: Qixing tanglangquan, liuhe tanglangquan, babu tanglangquan, meihua tnaglangquan, mimen tanglangquan, taji tanglangquan, tantui tanglangquan, enz
Bij al deze methodes wordt er veel gebruik gemaakt van klemtechnieken, worpen, snelle combinaties en gelijktijdige aanvallen met hand en benen.
De bekensten zijn Qixingtanglangquan (zevenster) , liuhe tanglangquan (6 harmonie) en babu tanglangquan (8 stappen)
Tanglangquan geeft ook een Shaolin-afdeling. >BR>
Ook bestaan er 2 zuidelijke vormen: Zhoujia (Chow-ka of Chou-gar) en Zhulin (jooklam)
Deze maken gebruik van technieken op korte afstand, korte bewegingen, phoenixvuist, klemmen en sterke standen.
Verder is er ook nog een demovorm die pas is ontwikkeld, men maakt hier gebruik van diepe houdingen maar de nadruk ligt niet echt meer op de gevechtstoepassingen.